Zygmunt Bobrowski
Biografia
Zygmunt Bobrowski urodził się 2 grudnia 1898 roku w Przysusze, w rodzinie Stanisława i Józefy z domu Woronieckiej. Ukończył rosyjską szkołę realną w Równem, a w 1916 roku rozpoczął służbę w armii rosyjskiej. Po ukończeniu szkoły oficerskiej w Kijowie został przydzielony do 261 zapasowego pułku piechoty, a następnie do 165 pułku piechoty.
W 1917 roku wstąpił do I Korpusu Polskiego na Wschodzie, a w 1918 roku współorganizował Polską Organizację Wojskową w Równem. Po odzyskaniu niepodległości służył w Wojsku Polskim, początkowo w 36 pułku piechoty, gdzie dowodził plutonem, był adiutantem pułku i dowódcą kompanii. W latach 1931-1939 służył w Korpusie Ochrony Pogranicza i 25 pułku piechoty.
Podczas kampanii wrześniowej dowodził II batalionem w 25 pułku piechoty. W czasie okupacji działał w konspiracji, m.in. w Organizacji Wojskowej „Wilki”, organizacji „Grunwald” i „Unii”. Od marca 1942 roku był komendantem 5 Rejonu Praga Centralna i zastępcą komendanta Obwodu Praga Okręgu Warszawa AK. Po upadku powstania warszawskiego kontynuował działalność konspiracyjną.
W 1944 roku zgłosił się do ludowego Wojska Polskiego, gdzie pełnił funkcje dowódcze, m.in. dowódcy 41 i 2 pułku piechoty oraz 11 Dywizji Piechoty. W 1949 roku został zdemobilizowany. Po wojnie pracował jako urzędnik, prezes spółdzielni, a od 1956 roku mieszkał w Wyszkowie, gdzie działał społecznie, m.in. w ZBoWiD i Stowarzyszeniu „Pax”. Zmarł 15 listopada 1973 roku i został pochowany w Wyszkowie.